Miłość nad rozlewiskiem

19 lutego 2009

Joasia

Są książki, które mają moc wskrzeszania zapachów, smaków i pięknych chwil. Są książki, które choć bajkowe i nieco może "przesłodzone", stanowią ukojenie między kolejnymi mniej udanymi zdarzeniami w naszym życiu. Pozwalają dostrzec w rzeczywistości to Coś, dzięki któremu po prostu warto żyć. Nie lubię płytkich i babskich książek, ale ta akurat mi się spodobała - dała mi chwilę jakiegoś spokoju, powrotu do babcinych konfitur, przypomniała gościnnych sąsiadów ze wsi, kusiła herbatą z cytryną wypitą w rodzinnej atmosferze i miską tradycyjnego polskiego rosołu smakującego odświętnym niedzielnym obiadem. Napisałam, że ta książka jest bajkowa. To prawda i nieprawda. Pierwowzorem głównej bohaterki, Beaty, kobiety, która oddała syndykowi posiadłość na Mazurach, jest sama autorka. To widać, że ta książka nie jest zmyślona. Jest tak prawdziwa, jak prawdziwe jest życie. Nigdy wcześniej nie trawiłam przydługich opisów przyrody, przepisy kulinarne - zgroza. A w tej książce chłonęłam każde słowo, delektowałam się każdą potrawą! Czułam ogromny niedosyt, gdy tak szybko się skończyła. Autorka w prosty i przystępny sposób opisuje trudne relacje międzyludzkie. I nawet jeśli polska wieś opisana jest w sposób nieco przecukrowany, to miło jest wrócić na chwilę do polskiej tradycji i gościnności. Mnie ta książka ujęła całkowicie i gorąco ją polecam wszystkim, którzy potrafią docenić prostotę i ciepły klimat. "Miłość nad rozlewiskiem" uświadamia nam, że życie ciągle zaskakuje i dostarcza wielu powodów do tego, by nie bać się śmiałych decyzji, bądź do tego, by trwać przy tych raz podjętych. Najważniejsze to czuć, myśleć i być kowalem własnego losu. Ta książka to balsam dla duszy. Pani Małgorzato - poproszę o jeszcze...

Recenzja nagrodzona (2pkt)

15 czerwca 2010

niunia00

Kalicińska pisze bajki dla dorosłych. I dobrze. A bajki dlatego, że jej świat jest przesycony dobrymi intencjami, wrażliwością, gotowością do dawania i brania uczuć. Przytulnie jest u Gośki i swojsko, a ta atmosfera otula nas i zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Zmusza też do spojrzenia w głąb siebie, dotarcia do dawno porzuconych marzeń i wizji, ugłaskania zapomnianego wewnętrznego dziecka. Najpiękniejsze jest to, że Miłość nad Rozlewiskiem" może stać się istotnym elementem samorozwoju, odnalezienia swojej drogi w gęstym lesie, a tym samym...szczęścia. I nie musimy od razu porzucać posad i zaszywać się na Mazurach siorbiąc krupniczek. Wystarczy, że dojrzymy piękno w każdym płatku śniegu, uśmiechu bliskiej osoby albo promieniach słońca. Stan ducha zależy tylko od naszego spojrzenia na codzienność, niech więc będzie ona barwna i intensywna, tak jak w książkach Kalicińskiej. Serdecznie polecam.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

02 sierpnia 2010

Karolina Kurpiewska eirene1@o2.pl

Ciekawy zabieg literacki polegający na dwutorowej narracji prowadzonej przez dwie bohaterki, wprowadza do książki nie tyle innowacyjność, co zamieszanie. Zdarzało mi się przyłapać na czytaniu fragmentu, gdzie zamiast skupić się na treści próbowałam zgadywać która z narratorek w danym momencie opowiada o zdarzeniach. Narracja Pauli trąci trochę narracją Gosi. Zdecydowanie u tej autorki wolałabym narrację jednoosobową jak w pierwszej części książki. Ale dość o formie, przejdźmy do treści Nadal pojawiają się problemy, ktoś zachodzi w ciążę, ktoś umiera, letnicy tłoczą się w pensjonacie, a wszystko w lukrowanej otoczce rozlewiska, przepisów kulinarnych, porad kobiet, które niejedno w życiu przeżyły, wzajemnego wsparcia i miłości braterskiej. Doza słodkości w porównywalnej porcji co w pierwszej części. Mi jednak zabrakło trochę magii i trochę dziegciu w tej sielance, choć przyznam, że czytadło jest całkiem nieźle napisane, a najlepiej nadaje się na długie zimowe wieczory przy kubku parującej herbaty (i najlepiej talerzykiem konfitur).

Recenzja nagrodzona (2pkt)

05 grudnia 2010

agusiaa aga782121867@wp.pl

Miłość nad rozlewiskiem specjalnych niespodzianek nie przynosi. Dom Gosi i jej matki wciąż pozostaje azylem dla zbłąkanych dusz. Tym razem dołącza do nich Paulina, która właśnie wpadła w tarapaty, o dziwo, bez udziału szurniętej mamusi; postarała się o nie sama... Reszta bez zmian. Rozstania i powroty par znanych z poprzednich części, szalone miłości, które po paru miesiącach (czasem tylko tygodniach) okazują się pomyłką. No i niezmiennie obecne u Kalicińskiej WIELKIE ŻARCIE. OK, z tego składa się życie. Ale ileż można czytać w kółko o tym samym? Co się autorce na pewno udało, to stworzenie specyficznego klimatu, który faktycznie może uwieść czytelnika. Szczególnie tego zaganianego, mającego za oknem betonową pustynię, żywiącego się gąbczastymi bułami z hipermarketu i wędlinami złożonymi głównie z wody, zagęstników i, być może, niewielkiego dodatku mięsa. Na deser nieszczęśnik zakąsza rzadką galaretką, w której pływają trzy wisienki, przez producenta zwaną szumnie dżemem lub, o zgrozo, konfiturą. Jak więc ma się nie zakochać w miejscu, gdzie wokół łąki i pola, i pełen grzybów las, i ogród, w którym owoce zbiera się, gdy naprawdę dojrzeją, a nie na wpół zielone by nie zgniły, zanim dojadą do klienta. Potem z tych wszystkich wspaniałości robi się cudowne przetwory i zajada z domowym chlebusiem, ach! Jak nie polubić domu, który przygarnie każdego życiowego rozbitka, swym ciepłem lecząc wszystkie jego smutki i dając siłę do stawienia czoła problemom. A jednak, mimo wszystko, coś z tą całą serią jest nie tak. Uważny czytelnik znajdzie mrowie co najmniej dziwnie postawionych przecinków i kulawizny gramatyczne (mówiąc to, popłynęły mi łzy itp. kwiatki). Drażnią też niektóre powtarzane do znudzenia frazy (żucie szmat)*. No, ale tu wystarczyłaby porządna redakcja i korekta, i książka byłaby uratowana. To jednak nie to. I, jakoś tak dopiero po lekturze trzeciej części, nagle zaskoczyłam. Chyba największy problem jest w tym, że wszystkie postacie są spod jednej sztancy. Kobiety, prawie co do jednej, przy każdym facecie wykazującym nimi choć śladowe zainteresowanie tracą rozum z kretesem (z niepełnosprawną umysłowo Kaśką włącznie) i ładują się chłopu do łóżka. To samo dotyczy mężczyzn każdy, w dowolnej chwili, jest gotów przelecieć, co się nawinie. Niby autorka usiłowała zróżnicować swoich bohaterów (np. rozsądna córka Gosi kontra narwana artystka Paulina), ale nijak jej to nie wychodzi. Nie ma się więc co dziwić, że ta cała gromadka, poza paroma oczywistymi prawdami życiowymi, w sumie nie ma wiele do powiedzenia. Może z wyjątkiem podawania całkiem apetycznych przepisów. Ale to można znaleźć w książkach kucharskich. Od literatury oczekuję nieco więcej.