MĘŻCZYŹNI, KTÓRZY NIENAWIDZĄ KOBIET

17 listopada 2008

Izabela Piątkowska inoutstudio@neostrada.pl

Nareszcie w Polsce! Cała Europa oszalała już na punkcie tej książki! Książkę czytałam po francusku i chętnie przeczytam ją drugi raz po polsku. Książka jest niesamowita - moim zdaniem jest to połączenie z jednej strony "Milczenia owiec", kryminałów Agathy Christie, czy Henninga Mankella z "Powiększeniem" Antonioniego z drugiej. Klimat powieści jest niesamowity a zagadka zawarta w powieści jest nie mniej emocjonująca niż tajemniczość przewijającą się przez serial "Z archiwum X" czy "Miasteczko Twin Peaks". Różnica polega jedynie na tym, że u Stiega Larssona jest to zagadka jak najbardziej prawdopodobna. Polecam każdemu, kto lubi czytać - książka ma podobno aż 640 stron - ale uwierzcie mi: będziecie potrzebowali na jej przeczytanie nie więcej niż dwóch dni!!! Na drugi tom przyjdzie niestety poczekać aż do kwietnia 2008, kiedy podobno ukaże się drugi tom.

02 stycznia 2009

Etykietka

I jak tu się doczekać kolejnego tomu? Nie wiem. 640 stron faktycznie czyta się w dwa dni i tak mając ciągle wrażenie, że idzie za wolno, bo przecież gdzieś tam na końcu kryje się rozwiązanie zagadki. Dziennikarz dostaje od podstarzałego własciciela pewnego koncernu dziwne zlecenie - ma jeszcze raz przekopać się przez olbrzymią dokumentację na temat morderstwa sprzed lat. Staruszek wierzy, że komuś nowemu i niezaangażowanemu w sprawę uda się znaleźć coś, czego inni nie widzieli przez lata. Mikael podejmuje się zadania bez przekonania. Zaszywa się w małym domku na północy Szwecji i stara odtworzyć ostatni dzień z życia zamordowanej Harriet. Wkrótce w poszukiwaniach prawdy o zaczyna mu pomagać Lisbeth, genialna resercherka. Choć żadne w to nie wierzyło, faktycznie znajdują w pożółkłych papierach coś, co inni przeoczyli. Na terenie Szwecji od lat zdaje się działać seryjny morderca.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

25 czerwca 2009

sebo092 sebo092@interia.eu

Czas na wstawienie się na lotnisku i wejście do samolotu, który odlatuje do Szwecji. Taką podróż zapewnia Nam, czytelnikom właśnie ta książka. Autor ukazuje nam świat przedstawiony pełnym mroku, mgły i szarości panującej w małym miasteczku gdzieś w środku Szwecji. Nie da się tego nie zauważyć, pisarz znakomicie wnika do naszej wyobraźni i ukazuje jakże zimne i przerażające fakty, zdarzenia, miejsca. Największym zaskoczeniem dla mnie było przedstawianie bohaterów przez Larssona. Kiedy dołączamy do wyprawy wraz z Mikaelem Blomkvistem poznajemy całą rodzinę Vangerów, która składa się z kilkudziesięciu członków. I jak tu zapamiętać ich wszystkich i najważniejsze wątki z nimi związane? Przecież bez tego nie dalibyśmy sobie rady pojąć niektórych części fabuły. A jednak. Stieg Larsson wypracował swój swoisty styl, który składa się między innymi na niesamowity, jego własny sposób ukazywania postaci i natychmiastowe zapamiętywanie ich przez nas, mimo, że jest ich więcej, a niżeli trzech.Kolejnym plusem jest objętość książki, co poniekąd dziwi jak na ten gatunek literatury. Obszerność zapewnia czytelnikowi dłuższe obcowanie z książką i samo przeżywanie jej akcji. Nawet zwykłe, nic niewzbudzające opisy danych osób nie nudzą, a zachęcają do dalszego czytania.Nie jest to prosty, nieskomplikowany kryminał. Do samego końca nie jesteśmy w stanie wskazać, kto jest tym złym, pozostają nam jedynie spekulacje. Kolejną nowością u Larssona, w przeciwieństwie do większości powieści kryminalnych, jest dalszy bieg akcji po zawiązaniu punktu kulminacyjnego. Autor ukazuje końcowe losy bohaterów i delikatnie wprowadza, choć bardziej zaprasza do kolejnego tomu, co sprawia, że nie możemy dać sobie spokój, musimy biec do najbliższej księgarni, biblioteki, czy chociażby zalogować się na Gandalfie i zakupić kolejny tom trylogii.Autor jak najbardziej zasługuje na gromkie brawa i pochwały, jest on przykładem indywidualisty, który samodzielnie i starannie wypracował swój własny kunszt, zupełnie wyróżniający go z otoczenia.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

29 marca 2010

ozzy200 kuba.czerny@gmail.com

Po pierwszych 100 stronach myślałam: jaki do cholery bestseller?! Drzewo genealogiczne Vangerów po prostu mnie dobiło. Oczyma wyobraźni widziałam już Blomkvista przepytującego na kartach tej książki kolejnych 60 osób... Nuda i nudyści. Ale... Postanowiłam dać tej książce szansę. "Kilka milionów fanów nie mogło się mylić" - rzekł był onegdaj lider znanego w latach 80-tych zespołu muzycznego. Co prawda on się mylił - ale fani twórczości Larssona na szczęście nie. Denerwowało mnie jednak np., że wątek Blomkvista i Salander nie splata się wcześniej (choć wiedziałam z opisu, że będą razem prowadzili śledztwo). Gdzieś po setnej stronie dałam się uwieść. I to tak skutecznie, że nie spałam pół nocy czytając, a gdyby nie fakt, że musiałam następnego dnia do pracy, czytałabym dalej. Kolejne pół tej samej nocy główkowałam próbując samodzielnie rozwikłać zagadkę. Częściowo udało mi się. Ktoś powie: skoro tak, to książka jest przewidywalna. Nie jest. A poza tym autor prowadzi nas przez nią tak, że naprawdę trudno zamknąć ją nie doczytawszy ostatniej strony. Reasumując: bardzo polecam. Pokochałam Salander miłością czystą (szczególnie za zemstę na kuratorze nr 2-ale nie tylko). Teraz żałuję, że kazałam sobie tak długo czekać na przyjemność płynącą z lektury tej książki

03 sierpnia 2010

Avallakh berger88@o2.pl

Jest to pierwsza część trylogii Stiega Larssona. jej akcja rozpoczyna się w momencie, gdy główny bohater - szwedzki dziennikarz Mikael Blomkvist zostaje skazany za zniesławienie jednego z czołowych krajowych przedsiębiorców. Sprawa jesst wielce skomplikowana, gdyż mimo niezbitych dowodów Mikael daje się wplątać w prowakację zorganizowaną przez owego potentata finansowego, co doprowadza ostatecznie do ukazania się artykułu o wątpliwej wiarygodności. Jednak zamieszanie medialne związane z procesem wydaje się być mu wielce pomocne - kontaktuje się z nim adwokat Henrika Wangera, posiadacza upadającej sieci przedsiębiorstw, należących niegdyś do jednych z największych w całym kraju. Skałada on dziennikarzowi pewną ofertę - prosi go o napisanie biografii o jego rodzinie, a przy tym o rozwikłanie zagadki związanej ze śmiercią jego ukochanej bratanicy Harriet. W zamian oferuje Mikaelowi sowite wynagrodzenie oraz informacje mogące skompromitować biznesmena, przez którego został skazany za zniesławienie. Mimo początkowych oporów Blomkvist z coraz większym zaangażowaniem zagłębia się w śledztwo, odkrywając przy tym zaskakujące fakty dotyczące rodziny Wangerów. W sprawie śmierci Harriet dziennikarzowi pomaga szalenie utalentowana i ekscentryczna researcherka Lisabeth Salander. Razem docierają oni do pewnych szokujących faktów związanych ze zniknięciem dziewczyny. jednak im bliżej są odkrycia prawdy, tym bardziej nie bezpieczne stają się dalsze poszukiwania. Książka skierowana do wielbicieli kryminałów, którzy nie obawiają się trudnych tematów poruszanych na łamach powieści. książkę czyta się jednym tchem, a po jej zakończeniu nie dziwi fakt, że tak długo tytuł utrzymuje się w czołówkach list bestsellerów.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

17 sierpnia 2010

black_raven Chris6@autograf.pl

Stieg Larsson - szwedzki dziennikarz i autor powieści kryminalnych niestety nie doczekał sukcesu pierwszej części napisanej przez siebie trylogii, która sprzedała się w, bagatela, ponad ośmiu milionach egzemplarzy. Bohaterem książki jest Mikael Blomkvist, dziennikarz czasopisma Millennium. Poprzeczytaniu kilku stron dowiadujemy się, że zostaje on oskarżony i skazany za zniesławienie finansowego potentata Hansa-Erika Wennerströma. Jednak to nie kara grzywny i trzymiesięcznego pozbawienia wolności boli najbardziej. Najgorsza jest kompromitacja i utrata reputacji wśród czytelników i kolegów po fachu. W Millennium następuje kryzys, a Blomkvist postanawia na jakiś czas odejść z gazety. Kiedy wraca do domu dzwoni telefon.Okazuje się, że dzwoniącym jest adwokat Dirch Frode reprezentujący po[...]dłeo finansistę Henrika Vangera. Vanger składa Blomkvistowi lukratywną ofertę opiewającą na pięć milionów koron oraz najważniejszę - informacje pogrążające Wennerströma, dziennikarz miałby natomiast pod pretekstem pisania biografii Vangerów rozwikłać zagadkę zniknięcia bratanicy Henrika. Równocześnie z wątkiem dochodzenia prowadzonego przez Blomkvista możemy śledzić losy niejakiej Lisbeth Salander - tajemniczej reacherserki pracującej dla Milton Security, ubezwłasnowolnionej i uznanej za społecznie nieprzystosowaną. Gdy ścieżki Mikaela i Lisbeth się połączą, razem dojdą oni do zaskakujących wniosków. Książkę czyta się szybko. Lekkość pióra cec[...]ąca Stiega Larssona jest widoczna na każdej karcie powieści, której czytanie stanowi czystą przyemność. Są tu poruszane także trudniejsze tematy, takie jak przemoc mężczyzn wobec kobiet. Szczególnie fascynujące jest obcowanie z Lisbeth Salander, której po prostu nie sposób nie polubić. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet to z pewnością jedna z najlepszych powieści kryminalnych naszych czasów i książek w ogóle.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

24 sierpnia 2010

Marta Kicińska

I tom trylogii "Millenium" to zmiksowanie Aghaty Christie z Robertem Ludlumem. Miejscami wciągająca, miejscami potwornie nużąca. Pisana jakby z nierównym natchnieniem. W skrócie to po prostu 700-stronicowa powieść sensacyjno - kryminalno - detektywistyczna, mocno zaangażowana społecznie w problem przemocy wobec kobiet. Jak się odejmie przydługie fragmenty zbyt szczegółowo opisujące rzeczy dla powieści zupełnie nieistotne to od razu mamy przed sobą gotowy scenariusz, na podstawie którego zrobiony film odniesie gwarantowany sukces. Obsadę już zresztą kompletują. Osobiście mam poczucie straconego czasu, po tym jak dzielnie dobrnęłam do końca powieści, ale film chętnie obejrzę.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

30 września 2010

Tylko on tam stoi

Długo zabierałem się za recenzowanie tego, niewątpliwie można to tak nazwać - dzieła. Cała trylogia Millenium jest spreparowana genialnie, przy czym pierwsza część jest fenomenalnym wejściem w świat Mikaela Blomkvista i Lisbeth Salander. Co do fabuły, to wymyślona została bardzo starannie i rzeczywiście wciąga do ostatniej strony. Zarówno intryga, jak i wyraziste niepowtarzalne postaci, dodają tej książce niesamowitego uroku i wręcz namawiają do zainteresowania się Szwecją. Trudno być człowiekiem i nie polubić Blomkvista. Trudno nie być zafascynowanym postacią Lisbeth, która jest skądinąd najciekawszą chyba kobietą z książki, jaką kiedykolwiek poznałem. Drodzy wielbiciele książek, naprawdę nie warto przechodzić obok Stiega Larssona obojętnie. Obiecuję, że czytając całą Trylogię Millenium, będziecie zachwyceni.

Recenzja nagrodzona (2pkt)

05 grudnia 2010

Maleństwo

Książka trafiła do mnie jakieś pół roku temu z półki przyjaciółki. Komentarze były wręcz powalające: Zachwycisz się! Ja nie mogłam się od niej oderwać! Prałam przy niej, gotowałam i w ogóle, póki nie skończyłam, moje życie toczyło się wokół niej! Mąż przyjaciółki: "W pracy zakazałem wchodzenia do mojego gabinetu i czytałem póki nie skończyłem!" (Jest Prezesem firmy). No dobra. Przetrzepałam blogi - rzeczywiście same plusy. Jednak, jako że książka objętościowo spora, a ja miałam "bibliotekowe musy", książka najpierw trafiła do członków mojej rodziny. Komentarze również zachęcające i to bardzo. W końcu sięgnęłam i co? Wybuchu wulkanu nie było, ale rzeczywiście warto. "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" to niewątpliwie kryminał dużego kalibru. Zagadka sprzed kilkudziesięciu lat, której nikomu nie udało się rozwikłać, ciekawe rozwiązanie, dobra konstrukcja, która prowadzi czytelnika od podejrzanego do podejrzanego nie dając możliwości stwierdzenia "ja już wiem". Nawet kiedy czytelnikowi wydaje się, że już wie, to nagle okazuje się że wie tylko małą cząstkę całości. W tej kwestii ogromny szacunek dla autora. Kryminalne misterium. Natomiast moim zdaniem książka byłaby lepsza, gdyby zamiast 600 stron liczyła 350, a autor dałby sobie spokój z opisywaniem dziesiątek marek i firm, które w jakiś sposób pojawiały się na kartach powieści. Drażniło mnie to okrutnie. Oprócz wątku kryminalnego książka ma dodatkowe dwa dna. Pierwsze dotyczy kobiet i ich bierności wobec spotykającej je przemocy. Statystyki podawane przez Larssona (jeżeli mają odzwierciedlenie w rzeczywistości) są zatrważające. Autor ciekawie rysuje bohaterów i ich zależności. W książce nie ma kobiet słabych. Każda jest inna, charakterna do bólu, każda ma swoje za skórą i budzi w czytelniku konkretne uczucia. Opisy ich zalet i wad są przejaskrawione i nie zostawiają zbyt wiele miejsca dla wyobraźni czytelnika. Inaczej ma się sprawa z mężczyznami. Poczynając od głównego bohatera poprzez adwokata rodziny, męskich pracowników redakcji "Millenium" a na kuratorze kończąc - wszyscy są przedstawieni bez przysłowiowej ikry. Nawet mężczyzna, który działa na dwa fronty - co niejako zmusza do wprowadzenia złych cech charakteru - jest opisany jakby przez mgłę. Idealnym przykładem jest para głównych bohaterów. On - zagubiony dziennikarz, bez pomysłu na życie; ona - super inteligentna dziewczyna, walcząca z przeciwnościami losu. Nawiasem mówiąc Jej postać jest moim zdaniem aż przerysowana. Drugie dno trudno mi określić tak dokładnie. Dotyczy ono rzeki słów, umiejętności snucia powieści tak, że nie można się od niej oderwać. Często ta cecha w książkach jest niezauważalna - mnie w tej książce to właśnie zachwyciło. To tak, jakby autor przy każdej stronie mówił do mnie: "Hej to jeszcze nic, przeczytaj jeszcze kawałeczek, a dopiero zobaczysz!" Polecam każdemu, kto ma czas zagubić się w kartach powieści. A na zakończenie dodam, że książkę wzięłam na wakacje i to był mój błąd. Wyszukiwałam najmniejsze chwileczki i momenciki, żeby tylko móc przykucnąć i przeczytać choćby kawałeczek... A przy Starszej i Młodszym nie było to łatwe, oj nie....

09 grudnia 2011

Detektyw Kszat

Swoją przygodę od skandynawskich kryminałów zaczynałem z Jo Nesbo i "czerwonym garłem", ale muszę przyznać, że tamta książka do mnie zupełnie nie przemówiła i odrzuciłem ją w połowie mniej więcej. Za to "Mężczyźni...", no nie powiem, że to to co tygryski lubią najbardziej, ale książka trzymała w napięciu od samego początku, a do tego wszystkiego była jedną z nielicznych, które zmusiły mnie do podglądania tego co się wydarzy za kilka rozdziałów, a nawet zajrzenia na sam koniec.Do tego możemy dodać estetykę neo-noir i wspaniale nakreślone postacie. Fabułę, która mną osobiście, wstrząsnęła kilka razy. Szkoda, że autor nie dożył tak wielkiego sukcesu swojego dzieła.