Marina

16 grudnia 2009

kokarolcia kokarolcia@o2.pl

Autor przenosi nas w atmosfere powojennej Barcelony. Z każdego rogu zionie ubóstwem i zgrozą. Młody bohater, osamotniony indywidualista, spotyka swoją bratnią duszę - zatracając się w aurze przyjaciółki powoli traci kontakt z rzeczywistością - typowe dla autora - w pewnym momencie bohater zastanawia się czy sobie wszystkiego nie wyimaginował. Jednak okazuje się że wszystko dzieje się w rzeczywistości, choć splot zdarzeń i wartkość akcji zaskakują. Czy etyczne jest tworzenie części zastępczych człowieka z 'żywych trupów' czy zakrawa takie działanie na miano szaleństwa? Czy prawdą jest to - co widzimy czy aby poznać podłoże czyiś zachowań musimy się nad nimi głębiej zastanowić? przeczytajcie i oceńcie sami...

Recenzja nagrodzona (2pkt)

02 stycznia 2010

montgomerry migotar@gmail.com; www.slowemmalowane.blogspot.com

Ten, kto lubi książki nawiązujące do historii Frankensteina i XIX - wieczne thrillery, na pewno będzie usatysfakcjonowany powieścią Zafona "Marina". We wstępie poprzedzającym właściwy tekst powieści, autor podkreśla, że to właśnie ten utwór obdarza szczególnym sentymentem. Marina powstała w Los Angeles latach 1996 i 1997, gdy pisarz miał trzydzieści trzy lata. Jest czwartą i ostatnią powieścią dla młodzieży, jaka powstała spod pióra Zafona. Autor jest zdania, że "Marina" jest najbardziej osobistą powieścią, jaką napisał, choć trudno właściwie ją sklasyfikować do jakiegoś nurtu.Akcja powieści toczy się w Barcelonie, Barcelonie w maju 1980 roku, choć w swojej treści niejednokrotnie nawiązuje do wcześniejszych. Bohaterem a zarazem narratorem powieści jest piętnastolatek Óskar Drai, który wyszedł z internatu swej szkoły i na parę dni przepadł bez wieści. Tajemniczą przygodę, jaką przeżył postanowił opowiedzieć na kartach książki.Óskar Drai nie był wzorowym uczniem, bowiem po lekcjach zamiast przygotowywać się do zajęć przewidzianych na następny dzień, wolał wychodzić z budynku internatu i wyruszać na miasto. Lubił odwiedzać okolice zwane pustynią Sarriá, gdzie w większości już w stanie ruiny były wielkie rezydencje. Pod koniec września 1979 roku Óskar Drai wszedł do środka takiej rezydencji. Po tej pierwszej wizycie składa następne i zaprzyjaźnia się z mieszkańcami zapuszczonej rezydencji piętnastoletnią Mariną i jej ojcem Germánem. Wraz z Mariną wędruje na cmentarz na Sarriá, gdzie oboje śledzą damę w czerni odwiedzającą bezimienny grób z wyrytym w marmurze rysunkiem przedstawiającym czarnego motyla z rozpostartymi skrzydłami. Symbol owada ten będzie przewijał się na kartach książki i zapewniam, że zostanie rozszyfrowany. Pewnego dnia dama w czerni przekazuje chłopcu starą wizytówkę z danymi Michala Kolvenika. Od tej pory zarówno Óskar Drai jak i Marina zaczynają powoli odkrywać tajemniczą, a zarazem makabryczną historię Michala Kolvenika i Evy Irinovej. Nastolatkowi wkraczają w świat pełnego niebezpieczeństw i okrucieństwa. Dowiadują się miedzy innymi, że Michal Kolvenik wykonywał przerażające doświadczenia na ludzkich zwłokach i odkrył pewna substancję pobudzającą zmarłych do życia.Książka trzyma w napięciu do samego końca. Atmosfera w niej stworzona jest tajemnicza, ponura, przygnębiająca, pełna cierpienia i grozy. Brak tu szczęśliwego zakończenia. Oprócz wątku kryminalnego, mamy tu jednak także wątek miłosny. Po za tym zarówno Marina jak i Germán zmagają się z chorobami.Powieść oceniam bardzo wysoko. Znaleźć można również tu piękne myśli.Polecam!

14 marca 2010

nana113 nana113@interia.pl

Zachwyciłam się tą opowieścią..."Marina" to pierwsza książka autorstwa Zafon'a Carlos'a Ruiz'a jaką miałam okazję przeczytać i teraz jestem pewna, że sięgnę po jego kolejne opowieści."Marina" bardzo mnie wciągnęła... Jednak ma tylko jedną wadę - kiedy przeczytasz prolog wiesz, że koniec nie będzie szczęśliwy... I właśnie dlatego kiedy Óscar znalazł Marinę w łazience zaczęłam się domyślać jak wszystko się zakończy... 50 stron przed końcem lektury zaczęłam płakać... Nie przestawałam. Kiedy przeczytałam ostatnie zdanie, nie byłam już bardzo zrozpaczona - wybuchłam jeszcze bardziej intensywnym płaczem i bardzo długo nie mogłam przestać...! Na 2 dzień już nie płakałam, jednak wspominając to, co przeczytałam ledwo powstrzymywałam łzy... To książka dla osób potrafiących docenić piękne opisy jakimi autor rzuca jak z rękawa; ludzi uwielbiających stare, zapomniane i ciekawe historie. W powieści nie brakuje pięknych chwil jaki ich tych strasznych - jednym słowem opisuje ona niezwykłe życie prawdziwych bohaterów. Gorąco pozdrawiam i polecam;)

Recenzja nagrodzona (2pkt)